Najczęściej zadawane pytania

Poniżej zamieszczamy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania

Tokarki do metalu

Najważniejsze parametry tokarki to przede wszystkim średnica toczenia nad łożem, rozstaw kłów, średnica otworu wrzeciona, moc silnika oraz zakres prędkości obrotowej wrzeciona.

Średnica toczenia nad łożem określa maksymalną średnicę detalu, który może obracać się nad łożem maszyny. Rozstaw kłów informuje natomiast, jak długi element można zamocować pomiędzy wrzecionem a konikiem. Przy obróbce wałków i rur bardzo istotny jest przelot wrzeciona – im większa jego średnica, tym grubszy materiał można przeprowadzić przez wrzeciono.

Moc silnika należy dobierać do średnicy elementów, rodzaju obrabianego materiału i intensywności pracy. Ważny jest także zakres obrotów, ponieważ inne prędkości stosuje się przy małych średnicach, a inne przy dużych detalach.

Przed zakupem warto ponadto sprawdzić zakres gwintów, posuwy, rodzaj regulacji obrotów oraz wyposażenie, takie jak odczyt cyfrowy DRO, układ chłodzenia, podtrzymki czy dodatkowe uchwyty tokarskie.
Średnicę toczenia i rozstaw kłów należy dobierać do największych elementów, które mają być rzeczywiście obrabiane na maszynie, z uwzględnieniem rozsądnego zapasu.

Jeżeli planowane jest toczenie wałków o długości około 500 mm, nie oznacza to automatycznie, że tokarka o rozstawie kłów dokładnie 500 mm będzie optymalnym wyborem. Trzeba uwzględnić sposób mocowania detalu, narzędzia, konik oraz przestrzeń potrzebną do swobodnej pracy. Podobna zasada dotyczy średnicy toczenia.

Warto też pamiętać, że średnica toczenia nad łożem nie opisuje wszystkich ograniczeń przestrzeni roboczej. W konkretnym zastosowaniu znaczenie może mieć również średnica toczenia nad suportem.

Jeżeli obrabiane będą długie pręty lub rury, bardzo ważnym parametrem staje się ponadto średnica otworu wrzeciona. Dlatego przy doborze tokarki nie należy porównywać maszyn wyłącznie na podstawie jednego parametru.
Wybór tokarki do metalu należy zacząć od określenia, jakie detale będą najczęściej obrabiane i jaki charakter będzie miała praca maszyny. Do niewielkiego warsztatu, prac hobbystycznych, naprawczych lub wykonywania małych elementów odpowiednia może być kompaktowa tokarka stołowa. Do warsztatów ślusarskich, narzędziowni i działów utrzymania ruchu lepiej sprawdzają się większe tokarki konwencjonalne o sztywniejszej konstrukcji, większym przelocie wrzeciona i większym zakresie obrabianych detali. Przy produkcji seryjnej warto natomiast rozważyć tokarkę CNC.

Najważniejsze jest dopasowanie maszyny nie tylko do aktualnie wykonywanych elementów, ale również do przewidywanego zakresu prac. W praktyce warto pozostawić pewien zapas pod względem średnicy toczenia, rozstawu kłów, przelotu wrzeciona i mocy napędu. Tokarka pracująca stale na granicy swoich możliwości nie jest optymalnym rozwiązaniem do regularnej produkcji.

Przy wyborze należy również uwzględnić dostępne miejsce, zasilanie, wymagane wyposażenie, sposób regulacji obrotów oraz możliwość stosowania dodatkowych uchwytów, podtrzymek i oprzyrządowania.
Tokarka konwencjonalna jest obsługiwana bezpośrednio przez operatora, który ustawia parametry pracy oraz steruje ruchem narzędzia. Jest szczególnie przydatna przy produkcji jednostkowej, naprawach, dorabianiu części, pracach narzędziowych oraz wykonywaniu krótkich serii.

Tokarka CNC realizuje obróbkę na podstawie przygotowanego programu. Jej największą zaletą jest możliwość wielokrotnego wykonywania tego samego detalu z wysoką powtarzalnością oraz automatyzacja kolejnych operacji. Dlatego tokarki CNC są wykorzystywane przede wszystkim w produkcji seryjnej i wszędzie tam, gdzie istotne są powtarzalność, wydajność oraz skrócenie czasu obróbki kolejnych sztuk.

Nie oznacza to, że CNC jest zawsze lepszym wyborem. W warsztacie wykonującym codziennie inne naprawy i pojedyncze elementy dobra tokarka konwencjonalna może być bardziej praktyczna. Przy dziesiątkach lub setkach powtarzalnych części przewagę zaczyna natomiast dawać automatyzacja CNC.
Tokarkę warto wybrać wtedy, gdy podstawowym zadaniem maszyny będzie toczenie: wykonywanie wałków, tulei, powierzchni cylindrycznych i stożkowych, rowków, gwintów oraz obróbka otworów.

Tokarko-frezarka łączy możliwość toczenia z dodatkowymi operacjami frezarskimi i wiertarskimi. Jest rozwiązaniem szczególnie interesującym tam, gdzie dostępna przestrzeń jest ograniczona, a jedna maszyna ma umożliwiać wykonywanie kilku różnych rodzajów obróbki.

Trzeba jednak pamiętać, że maszyna wielofunkcyjna jest zawsze kompromisem konstrukcyjnym. Jeżeli frezowanie będzie wykonywane często, na większych elementach lub z dużymi wymaganiami dotyczącymi sztywności i zakresu ruchów, oddzielna frezarka będzie zazwyczaj bardziej funkcjonalnym rozwiązaniem.

Tokarko-frezarki dobrze sprawdzają się natomiast w małych warsztatach, pracowniach technicznych, działach utrzymania ruchu i przy wykonywaniu pojedynczych elementów, gdy liczy się uniwersalność i oszczędność miejsca.
Tokarka stołowa jest dobrym wyborem przede wszystkim wtedy, gdy obrabiane są stosunkowo niewielkie elementy i nie ma potrzeby kupowania dużej maszyny zajmującej znaczną część warsztatu. Tego typu tokarki są wykorzystywane m.in. w małych warsztatach, pracowniach technicznych, szkołach, przez modelarzy oraz przy wykonywaniu drobnych części i prac naprawczych.

Przy wyborze małej tokarki nie należy jednak kierować się wyłącznie jej wymiarami. Nadal istotne są sztywność konstrukcji, rozstaw kłów, średnica toczenia, otwór wrzeciona, zakres obrotów i sposób ich regulacji.

Jeżeli planowana jest regularna obróbka większych elementów stalowych lub intensywna praca produkcyjna, bardziej odpowiednia będzie cięższa tokarka konwencjonalna. Większa masa i sztywność maszyny pomagają ograniczać drgania i pozwalają stabilniej prowadzić obróbkę przy większych obciążeniach.
Tokarka służy przede wszystkim do obróbki elementów obrotowych. Można na niej wykonywać m.in. wałki, tuleje, osie, sworznie, pierścienie, stożki oraz wiele innych części maszyn.

Typowe operacje wykonywane na tokarce to toczenie powierzchni zewnętrznych i wewnętrznych, planowanie czoła, wykonywanie rowków, przecinanie, toczenie stożków oraz gwintowanie. Po zastosowaniu odpowiedniego oprzyrządowania możliwe jest również wiercenie, rozwiercanie i inne operacje wykonywane w osi obrabianego elementu.

Zakres prac zależy od konkretnej konstrukcji tokarki, jej wymiarów, wyposażenia oraz zastosowanych narzędzi. Dlatego przy zakupie warto przeanalizować nie tylko wielkość najczęściej obrabianych elementów, ale również wszystkie operacje, które mają być wykonywane na maszynie.

Jeżeli tokarka ma służyć do określonego procesu technologicznego, dobór urządzenia najlepiej rozpocząć od parametrów detalu oraz wymaganej dokładności, a dopiero później porównywać poszczególne modele.
W warsztacie wykonującym naprawy, pojedyncze części i krótkie serie bardzo dobrze sprawdza się tokarka konwencjonalna. Operator może szybko ustawić maszynę do kolejnego zadania bez konieczności przygotowywania programu, co jest wygodne przy dużej zmienności wykonywanych prac.

W małym warsztacie istotne będą dodatkowo kompaktowe wymiary i łatwość obsługi. W narzędziowni lub dziale utrzymania ruchu większe znaczenie mogą mieć natomiast szeroki zakres gwintów, dokładność, większy przelot wrzeciona oraz wyposażenie ułatwiające wykonywanie różnorodnych elementów.

W produkcji seryjnej warto rozważyć tokarkę CNC, szczególnie gdy regularnie wykonywane są te same detale. Automatyzacja pozwala uzyskać wysoką powtarzalność kolejnych sztuk i ograniczyć udział ręcznej obsługi w samym procesie toczenia.

Przy intensywnej pracy duże znaczenie ma również sztywność konstrukcji. Tokarki BERNARDO oferowane przez HAFEN obejmują zarówno modele kompaktowe, jak i maszyny przeznaczone do bardziej wymagających zastosowań warsztatowych i produkcyjnych.
Cyfrowy odczyt położenia osi DRO jest bardzo przydatnym wyposażeniem tokarki, szczególnie wtedy, gdy liczy się dokładne i powtarzalne ustawianie położenia narzędzia.

Operator otrzymuje bezpośredni odczyt przemieszczenia osi, dzięki czemu nie musi opierać się wyłącznie na podziałkach mechanicznych pokręteł. Ułatwia to kontrolę wymiarów podczas kolejnych przejść i ogranicza możliwość pomyłek wynikających m.in. z konieczności przeliczania położenia suportu.

DRO nie zwiększa samo w sobie sztywności ani możliwości skrawania tokarki, ale znacząco poprawia wygodę i kontrolę procesu obróbki. Jest szczególnie przydatne przy wykonywaniu precyzyjnych elementów, pracach narzędziowych oraz częstych zmianach wymiarów.

W ofercie tokarek BERNARDO dostępne są modele wykorzystujące cyfrowe odczyty położenia osi oraz inne rozwiązania zwiększające komfort obsługi, np. płynną regulację obrotów w wybranych maszynach.
Tak. HAFEN prowadzi zarówno serwis gwarancyjny, jak i pogwarancyjny sprzedawanych maszyn. W zależności od rodzaju usterki możliwy jest przyjazd serwisanta do klienta, dostarczenie maszyny do serwisu albo przesłanie potrzebnej części. Sposób naprawy jest dobierany odpowiednio do konkretnego przypadku.

Na asortyment HAFEN udzielana jest 24-miesięczna gwarancja zarówno osobom fizycznym, jak i przedsiębiorcom, zgodnie ze szczegółowymi warunkami określonymi w regulaminie. HAFEN wskazuje również, że gwarancja nie jest uzależniana od wymuszonych odpłatnych przeglądów okresowych.

Przy zgłoszeniu serwisowym warto przygotować numer maszyny lub zdjęcie tabliczki znamionowej, dowód i datę zakupu, opis problemu oraz – jeżeli jest to możliwe – zdjęcie lub film pokazujący usterkę. Pozwala to działowi technicznemu szybciej ustalić możliwą przyczynę problemu i odpowiedni sposób działania.
HAFEN zapewnia dostęp do części zamiennych do sprzedawanych maszyn BERNARDO. Firma posiada magazyn części w Polsce, a jeśli konkretnego elementu nie ma lokalnie, może on zostać sprowadzony z magazynu centralnego w Austrii. Dostępność oraz termin dostawy konkretnej części należy zawsze potwierdzić dla danego modelu i numeru maszyny.

Przy zapytaniu o część najlepiej podać dokładny model tokarki oraz numer znajdujący się na tabliczce znamionowej. Ułatwia to identyfikację właściwego podzespołu i ogranicza ryzyko zamówienia części przeznaczonej do innej wersji maszyny.

Dostęp do części oraz wsparcia technicznego ma szczególne znaczenie w przypadku obrabiarek użytkowanych przez wiele lat. Z tego względu przy porównywaniu tokarek warto brać pod uwagę nie tylko cenę zakupu i parametry maszyny, ale również zaplecze serwisowe dostawcy. Dostępność części zamiennych i wsparcie techniczne są wskazywane jako jedne z wyróżników oferty HAFEN.
Tak. Tokarki i inne obrabiarki dostępne w HAFEN można finansować leasingiem. Dostępny jest zarówno leasing tradycyjny, jak i rozwiązania umożliwiające przeprowadzenie procesu online. HAFEN współpracuje z kilkoma partnerami finansującymi, dzięki czemu sposób finansowania można dopasować do sytuacji przedsiębiorstwa i wartości kupowanej maszyny.

Leasing jest szczególnie często rozważany przy zakupie większych tokarek i innych obrabiarek wykorzystywanych w działalności gospodarczej, ponieważ pozwala sfinansować wyposażenie parku maszynowego bez jednorazowego angażowania całej kwoty zakupu.

Oprócz leasingu HAFEN udostępnia również inne formy finansowania, w tym raty oraz płatności odroczone. Warunki poszczególnych rozwiązań mogą się zmieniać, dlatego przed zakupem konkretnej tokarki warto sprawdzić aktualne możliwości finansowania i dobrać wariant odpowiedni do wartości urządzenia oraz rodzaju nabywcy.
Tak, zakup tokarki może być elementem inwestycji finansowanej ze środków zewnętrznych, jeżeli dana maszyna oraz planowana inwestycja spełniają warunki konkretnego programu dotacyjnego. Sam fakt zakupu obrabiarki nie oznacza automatycznie prawa do dofinansowania – każdorazowo decydują zasady danego naboru.

HAFEN deklaruje pomoc przy przygotowywaniu informacji potrzebnych do wniosków, w tym kalkulacji dotyczących planowanego zakupu maszyny, oraz traktuje zapytania związane z dotacjami priorytetowo. Na stronie finansowania dostępny jest również kontakt do zewnętrznego partnera zajmującego się pozyskiwaniem funduszy dla firm.

Jeżeli tokarka ma zostać kupiona w ramach dotacji, warto przed złożeniem wniosku dokładnie określić wymagane parametry techniczne maszyny. Pozwala to przygotować ofertę odpowiadającą rzeczywistym potrzebom zakładu, a nie dobierać urządzenie dopiero po uzyskaniu finansowania.

Wiertarki do metalu

Wybór wiertarki do metalu należy zacząć od rodzaju obrabianych elementów, wymaganej średnicy otworów oraz intensywności pracy. Do niewielkich detali i typowych prac warsztatowych najczęściej wystarcza wiertarka stołowa. Jeżeli potrzebna jest większa przestrzeń robocza, większy skok wrzeciona lub możliwość obróbki wyższych elementów, warto wybrać wiertarkę kolumnową.

Do dużych i ciężkich detali, których trudno byłoby ustawić na stole maszyny, stosuje się wiertarki promieniowe. W takim urządzeniu położenie wrzeciona można zmieniać względem nieruchomego elementu. Do prac montażowych przy konstrukcjach stalowych odpowiednie są natomiast wiertarki magnetyczne, mocowane bezpośrednio do obrabianego elementu za pomocą elektromagnesu.

W zastosowaniach produkcyjnych warto rozważyć cięższe wiertarki kadłubowe, natomiast jeśli głównym zadaniem maszyny ma być wykonywanie gwintów wewnętrznych, lepszym rozwiązaniem może być dedykowana gwinciarka.

Przy wyborze konkretnego modelu należy następnie porównać maksymalną średnicę wiercenia, stożek wrzeciona, skok wrzeciona, zakres obrotów, moc silnika, wielkość stołu roboczego, odległość wrzeciona od kolumny oraz sposób regulacji prędkości.
Wiertarka stołowa jest kompaktową maszyną przeznaczoną do ustawienia na stole lub podstawie warsztatowej. Sprawdza się przy wierceniu niewielkich i średnich detali, szczególnie gdy w warsztacie dostępna przestrzeń jest ograniczona.

Wiertarka kolumnowa, nazywana również słupową, ma własną podstawę i wysoką kolumnę. Zapewnia zazwyczaj większą przestrzeń pomiędzy wrzecionem, stołem i podstawą maszyny, dzięki czemu umożliwia obróbkę większych oraz wyższych elementów. W większych modelach dostępna jest również większa wydajność wiercenia, mocniejszy napęd i sztywniejsza konstrukcja.

Do lekkich prac ślusarskich, serwisowych i hobbystycznych często wystarczy wiertarka stołowa. Jeżeli maszyna ma być regularnie wykorzystywana w profesjonalnym warsztacie, a zakres obrabianych elementów jest większy, wiertarka kolumnowa daje większe możliwości i większy zapas na przyszłość.

Nie należy jednak wybierać wyłącznie na podstawie określenia „stołowa” lub „kolumnowa”. Przed zakupem zawsze trzeba porównać konkretne parametry techniczne obu modeli.
Maksymalną średnicę wiercenia należy dobrać do największych otworów, które będą regularnie wykonywane, uwzględniając rodzaj materiału oraz sposób pracy.

Jeżeli większość otworów ma średnicę 10–15 mm, kupowanie maszyny wyłącznie dlatego, że sporadycznie potrzebny może być otwór znacznie większy, nie zawsze jest ekonomicznie uzasadnione. Z drugiej strony nie warto wybierać wiertarki, która podczas codziennej pracy będzie stale wykorzystywana na granicy deklarowanej wydajności.

Trzeba również zwrócić uwagę, w jaki sposób producent określa maksymalną średnicę wiercenia i dla jakiego materiału podawany jest dany parametr. Wiercenie dużego otworu w stali stawia przed maszyną inne wymagania niż wykonanie podobnego otworu w aluminium.

Przy większych średnicach szczególnego znaczenia nabierają również moc silnika, moment obrotowy dostępny przy niskich prędkościach, sztywność konstrukcji oraz rodzaj zastosowanego narzędzia.
Oznaczenia MK2, MK3 i MK4 odnoszą się do wielkości stożka Morse’a stosowanego we wrzecionie. Stożek umożliwia mocowanie uchwytów wiertarskich, wierteł z chwytem stożkowym oraz innych narzędzi i adapterów.

Im większa maszyna i przewidywana średnica stosowanych narzędzi, tym częściej spotyka się większy stożek wrzeciona. Nie oznacza to jednak, że większy stożek jest automatycznie lepszy. Powinien być dobrany do charakteru pracy i posiadanego oprzyrządowania.

Przed zakupem warto sprawdzić, jakie narzędzia są już używane w warsztacie. Jeżeli zakład posiada zestaw wierteł i uchwytów określonego standardu, zgodność stożka może ograniczyć konieczność zakupu dodatkowego oprzyrządowania.

W razie potrzeby możliwe jest również stosowanie odpowiednich tulei redukcyjnych. Zawsze trzeba jednak sprawdzić kompatybilność konkretnego narzędzia z wrzecionem wybranej maszyny.
Prędkość obrotową należy dobierać przede wszystkim do średnicy wiertła, materiału obrabianego oraz rodzaju narzędzia. Ogólna zasada jest taka, że wraz ze wzrostem średnicy narzędzia prędkość obrotowa powinna się zmniejszać.

Małe wiertła mogą pracować z wyższymi obrotami, natomiast wiercenie dużych średnic w stali wymaga niższej prędkości i odpowiedniego momentu obrotowego. Inne parametry będą również stosowane podczas pogłębiania, rozwiercania czy gwintowania.

Dlatego dobra wiertarka warsztatowa powinna zapewniać zakres obrotów pozwalający obsłużyć zarówno małe, jak i większe narzędzia wykorzystywane w danym zakładzie.

Przy częstym wykonywaniu różnych otworów wygodnym rozwiązaniem jest bezstopniowa regulacja obrotów. Pozwala szybciej dopasować prędkość do aktualnej operacji bez konieczności mechanicznego przekładania pasków. W innych konstrukcjach zmianę prędkości realizuje się poprzez przekładnię mechaniczną lub zmianę przełożenia napędu paskowego.
Napęd paskowy jest rozwiązaniem prostym konstrukcyjnie, stosunkowo cichym i łatwym w obsłudze. Bardzo dobrze sprawdza się w wiertarkach wykorzystywanych do typowych prac warsztatowych. Zmiana prędkości w wielu takich maszynach odbywa się poprzez zmianę położenia paska na kołach pasowych.

Napęd przekładniowy jest częściej spotykany w cięższych wiertarkach przeznaczonych do intensywniejszej pracy. Przekładnia może zapewniać wysoki moment obrotowy przy niskich prędkościach, co jest istotne szczególnie podczas wiercenia większymi średnicami.

Wybór nie powinien więc sprowadzać się do stwierdzenia, że jeden rodzaj napędu jest zawsze lepszy. Do okazjonalnych i średnio intensywnych prac warsztatowych konstrukcja paskowa może być w pełni wystarczająca. Do regularnego wiercenia dużych średnic oraz zastosowań produkcyjnych warto rozważyć cięższą maszynę z przekładnią.
Wiertarka promieniowa jest przeznaczona przede wszystkim do wykonywania otworów w dużych, ciężkich lub niewygodnych do ustawienia elementach.

W typowej wiertarce stołowej lub kolumnowej detal trzeba ustawić względem wrzeciona. W wiertarce promieniowej sytuacja jest odwrotna: dzięki ruchomemu ramieniu wrzeciono można przemieścić nad odpowiednie miejsce obrabianego elementu.

Takie rozwiązanie jest szczególnie przydatne przy obróbce dużych konstrukcji spawanych, płyt, korpusów maszyn, elementów stalowych i innych detali, których wielokrotne przesuwanie byłoby trudne lub czasochłonne.

Wiertarki promieniowe są więc stosowane przede wszystkim w zakładach produkcyjnych, ślusarniach, narzędziowniach, zakładach remontowych i działach utrzymania ruchu. W ofercie HAFEN występują modele umożliwiające obróbkę znacznie większych elementów niż standardowe wiertarki warsztatowe.
Wiertarka magnetyczna, nazywana również magnesówką, jest przenośną wiertarką wyposażoną w podstawę elektromagnetyczną. Po uruchomieniu magnesu urządzenie mocuje się bezpośrednio do stalowego elementu, na którym ma zostać wykonany otwór.

Największą zaletą takiej konstrukcji jest możliwość wiercenia tam, gdzie nie można przenieść obrabianego elementu do tradycyjnej wiertarki. Wiertarki magnetyczne są dlatego często stosowane przy konstrukcjach stalowych, montażu hal, mostach, ramach maszyn, pracach serwisowych i remontowych.

Można nimi pracować nie tylko na elementach poziomych, ale – po spełnieniu wymagań dotyczących bezpiecznego mocowania – również na powierzchniach pionowych i w innych pozycjach roboczych.

Przed wyborem magnesówki należy zwrócić uwagę m.in. na maksymalną średnicę wiercenia, rodzaj stosowanych narzędzi, skok roboczy, siłę mocowania elektromagnesu oraz minimalną wymaganą grubość materiału, do którego urządzenie ma zostać zamocowane.
Obie maszyny służą do wykonywania otworów w metalu, ale są przeznaczone do zupełnie innych warunków pracy.

Wiertarka kolumnowa jest maszyną stacjonarną. Obrabiany element umieszcza się na stole roboczym lub podstawie, a następnie ustawia względem wrzeciona. Jest odpowiednia do codziennej pracy warsztatowej i wykonywania dużej liczby różnych otworów w elementach, które można wygodnie dostarczyć do maszyny.

Wiertarka magnetyczna jest urządzeniem przenośnym. To maszynę mocuje się do obrabianej konstrukcji. Jest więc lepszym rozwiązaniem, gdy trzeba wykonać otwory w dużej ramie, konstrukcji stalowej, belce albo innym elemencie, którego nie da się ustawić na stole tradycyjnej wiertarki.

Jeżeli wszystkie prace wykonywane są przy niewielkich detalach w warsztacie, bardziej uniwersalna będzie zazwyczaj wiertarka kolumnowa. Jeżeli pracownik musi wykonywać otwory bezpośrednio na konstrukcjach stalowych w hali, na montażu lub u klienta, przewagę ma wiertarka magnetyczna.
Wiertarki kadłubowe to cięższe, sztywne maszyny przeznaczone do wydajnego wiercenia w warunkach warsztatowych i produkcyjnych. W aktualnej ofercie HAFEN stanowią osobną grupę pomiędzy typowymi wiertarkami kolumnowymi a dużymi wiertarkami promieniowymi.

Ich konstrukcja jest nastawiona na stabilność podczas obróbki i możliwość intensywnego użytkowania. W zależności od modelu mogą być wyposażone w automatyczny posuw wrzeciona, co ma znaczenie przy powtarzalnych operacjach i większej liczbie wykonywanych otworów.

Wiertarkę kadłubową warto rozważyć wtedy, gdy klasyczna wiertarka kolumnowa przestaje wystarczać pod względem sztywności, wydajności lub sposobu posuwu, ale nie ma potrzeby stosowania konstrukcji promieniowej do bardzo dużych detali.

Przy wyborze należy porównać nie tylko maksymalną średnicę wiercenia, ale również posuw wrzeciona, zakres obrotów, stożek wrzeciona, wielkość przestrzeni roboczej oraz wymagania dotyczące zasilania.
Jeżeli gwintowanie jest wykonywane tylko okazjonalnie, odpowiednio wyposażona wiertarka może umożliwić realizację części takich operacji. Jeżeli jednak wykonywanie gwintów stanowi regularny etap produkcji, warto rozważyć dedykowaną gwinciarkę.

Gwinciarka jest zaprojektowana specjalnie do wykonywania gwintów wewnętrznych. W zależności od konstrukcji może zapewniać m.in. kontrolowany posuw oraz automatyczną zmianę kierunku obrotów po osiągnięciu ustawionej głębokości. Ułatwia to powtarzalną pracę i ogranicza ryzyko uszkodzenia gwintownika.

Przy produkcji seryjnej specjalistyczna gwinciarka pozwala również odciążyć wiertarkę, która może być w tym samym czasie wykorzystywana do wykonywania otworów.

W ofercie HAFEN gwinciarki do metalu tworzą osobną podkategorię obok wiertarek stołowych, kolumnowych, promieniowych, kadłubowych i magnetycznych.
Wybór napięcia zasilania powinien zależeć przede wszystkim od parametrów konkretnej maszyny oraz instalacji dostępnej w miejscu pracy.

Wiertarki 230 V są wygodnym rozwiązaniem w małych warsztatach, garażach i pracowniach, w których nie ma instalacji trójfazowej. W tej grupie dostępne są przede wszystkim mniejsze i średnie maszyny przeznaczone do typowych prac warsztatowych.

W większych wiertarkach często stosowane jest zasilanie 400 V. Takie maszyny są przeznaczone przede wszystkim do profesjonalnych warsztatów i zakładów posiadających odpowiednią instalację elektryczną.

Nie należy jednak zakładać, że sama wartość napięcia określa jakość lub wydajność wiertarki. Przy porównywaniu modeli trzeba przede wszystkim sprawdzić moc napędu, maksymalną średnicę wiercenia, moment przy niskich obrotach, konstrukcję maszyny oraz charakter planowanej pracy.

Przed zamówieniem warto zawsze upewnić się, że w miejscu instalacji dostępne jest zasilanie wymagane przez konkretny model.
Tak. HAFEN prowadzi serwis gwarancyjny i pogwarancyjny sprzedawanych maszyn. W zależności od rodzaju problemu możliwa jest naprawa u klienta, dostarczenie urządzenia do serwisu albo przesłanie potrzebnej części zamiennej. Sposób rozwiązania problemu jest dobierany do konkretnego przypadku.

Na asortyment HAFEN udzielana jest 24-miesięczna gwarancja również przedsiębiorcom, zgodnie ze szczegółowymi warunkami gwarancji i regulaminu. HAFEN wskazuje także, że gwarancja nie jest uzależniona od obowiązkowych odpłatnych przeglądów okresowych.

Przy zgłaszaniu problemu warto przygotować model oraz numer maszyny albo zdjęcie tabliczki znamionowej, dokument i datę zakupu, opis usterki oraz – jeśli to możliwe – zdjęcia lub film pokazujący problem. Przydatne są również informacje dotyczące obrabianego materiału, czasu pracy urządzenia i stosowanych materiałów eksploatacyjnych.
HAFEN posiada zaplecze części zamiennych do sprzedawanych maszyn oraz prowadzi obsługę serwisową również po zakończeniu okresu gwarancji. Firma utrzymuje magazyn części w Polsce, a jeśli danego elementu nie ma na miejscu, może on zostać sprowadzony z magazynu centralnego w Austrii lub Hiszpanii.

Dostępność konkretnej części trzeba zawsze potwierdzić dla danego modelu maszyny. Przy zapytaniu najlepiej przesłać dokładne oznaczenie wiertarki oraz zdjęcie tabliczki znamionowej. Pozwala to działowi technicznemu jednoznacznie zidentyfikować odpowiedni podzespół.

Możliwość uzyskania części i pomocy technicznej jest szczególnie ważna w przypadku wiertarek wykorzystywanych profesjonalnie przez wiele lat. Dlatego przy porównywaniu maszyn warto brać pod uwagę nie tylko parametry techniczne i cenę zakupu, ale również zaplecze serwisowe dostawcy.
Tak. HAFEN oferuje różne możliwości finansowania zakupu obrabiarek, w tym leasing tradycyjny i online, raty oraz odroczoną płatność. Dostępność i warunki konkretnej formy finansowania zależą m.in. od wartości urządzenia i rodzaju nabywcy.

Przy mniejszych wiertarkach naturalnym rozwiązaniem mogą być raty, natomiast przy większych wiertarkach kolumnowych, promieniowych lub maszynach przeznaczonych do zastosowań produkcyjnych przedsiębiorcy mogą rozważyć leasing.

HAFEN oferuje również możliwość odroczenia płatności, a przy inwestycjach realizowanych z wykorzystaniem środków zewnętrznych deklaruje pomoc w przygotowaniu kalkulacji potrzebnych do wniosków o dotacje.

Najlepszą formę finansowania warto dobrać dopiero po określeniu właściwego modelu maszyny. Parametry techniczne wiertarki powinny wynikać z rzeczywistych potrzeb produkcyjnych, a nie z samej dostępności określonego sposobu finansowania.